سلام، سلامي به گرمي آفتاب، به زيبايي مهتاب و به پاكي و زلالي دلهاي هميشه عاشق ...سلام به همه ي
شما دوستان خوبم كه حتي تو اين مدت كه من نتونستم آپ كنم هم منو تنها نذاشتيد.سال نو رو بهتون تبريك
مي گم و اميدوارم سالي سرشار از موفقيت و شادكامي رو پيش رو داشته باشيد.
اين بار اومدم كه اگه خدا بخواد بمونم.راستش اين 6 ماه خيلي دلم مي خواست بيام و بازم تو وبم بنويسم
آخه نيومدنم قضيه داره... به خودم قول داده بودم تا وقتي كه آدم نشدم نيام.گاهي از خودم مي پرسيدم يعني
مي شه بازم يه روز وبمو براي نوشتن باز كنم؟!
حالا اومدم كه بمونم قراره ناهيدي باشم كه به قول يكي از دوستان همه چي رو فراموش كرده به جز روزاي
فراموش نشدني رو...
اميدوارم بتونم بازم مثل گذشته آپ كنم اما يه چيزي رو مي خوام بگم،اين شعرهايي كه از اين به بعد تو
ويلاگ مي نويسم براي شخص خاصي سروده نشده و اميدوارم كسي به خودش نگيره ...
براي تك تك شما عزيزان آرزوي موفقيت مي كنم و اميدوارم دستهاي نامهربون خزون هيچ وقت به كلبه ي
بهاري دلتون راه پيدا نكنه ... به اميد ديدار
چند روزيست كه از حادثه ها دورم و از فاصله ها بي رنگم
تهي از عاشقي يك عاشق و پر از سادگي يك ماهي
من پر از احساسم
من كجا تنهايم؟
من دلم را دارم
آسمان را دارم
يك بغل ياس سپيد
و خدايي كه همان زيباييست
من خدا را دارم
و چقدر خوشحالم كه خدا را دارم...
27/12/86
تو اي شايد، تو اي اما، تو اي فرداي بي هنگام
بسوزان خشم صحرا را،بميران عشق بي فرجام
مرا گم كن، مرا پيدا
مرا شيفته، مرا شيدا
مرا با سادگيهايت نشانم كن
مرا با سرخي خشمت فنايم كن
مرا با خاطرات سر به مهر و بي نشان سر كن
مرا با صد نگاه تيز و نيرنگ هوس آلوده پرپر كن
مرا با ذره اي خونابه ي عشقت خرابم كن
مرا نيست و مرا نابود، فرسنگها زير خاكم كن
5/7/86
ادامه مطلب
+ ا نوشته شده در ساعت 1:7 بعد از ظهر توسط : ناهید
نگاهم مي كني ... سيراب مي شوم
لبخند مي زني ... بيدار مي شوم
بي مقدمه مي گويي وقت رفتن است
بغض مي كنم، بغضي ويرانه تر از حسرت ...
ناگهان من از تو پر مي شوم
و تو از من خالي ...
بي بهانه تمام مي شوم
فرو مي ريزم ...
دل به دل پيچك همسايه مي دهم
با هم بغض مي كنيم ... با هم مي گرييم ...
گريه اي تلخ تر از زهر ... فراتر از مرگ ...
تو مي خندي ...
و من همچنان در تكرار حادثه ي عشق، اندوه، غم، حسرت و ...
وهر چه تو بخواهي، مانده ام!
چشم باز مي كنم، نمي بينمت!
كجا قائم شدي؟ پشت كدامين قصه؟!
حكايت غريبي ست!
در پيچ كوچه اي كه بوي تو را مي دهد گم مي شوم
و در حوالي چشمانت متولد مي شوم
و در اوج لذت پوشيدن يك پيراهن سبز ناگهان حس مي كنم
از تو بدم مي آيد ... متنفر مي شوم ...
در امتداد لحظه هاي شيرين يكي شدن
من از تو پر مي شدم و تو از من خالي ...
و چه زيباست از تو پر شدن !!
29/6/86
من همينم، اين چنينم، بي فروغم
بي تو من همزاد غم ها
بي تو من در قعر چاهم، بي قرارم
مرا شايسته تر اين است كه با ياد تو آرامم
من عذاب آخرين روزم
گناه آخرين لحظه
شتاب آخرين بوسه
مرا در خود بپيچان و رهايم كن
مرا درگير سيلاب نگاهت كن
مرا ديوانه كن، مجنون و سرگشته
مرا ويرانه كن، دلخون و دلخسته
مرا اي دل، بميران و اسيرم كن
از اين زندان، از اين ويرانه ي عريان رهايم كن
من و حرفهاي ناگفته
من و هرم نفسهايت
مرا آتش بزن اي دل
تو را سوگند به غمهايت
تو را سوگند به چشماني
كه روزي آشيانم بود
همان ناز نگاهي كه
هميشه جان پناهم بود
مرا بشكن، مرا از خاطره تر كن
مرا با فاصله، با حادثه بيگانه تر كن
مرا آتش بزن خاكسترم كن
از اين خواب و از اين رويا پرم كن
از امواجم بگير و رخت غربت بر تنم كن
مرا درهم، مرا له كن
مرا از حس خود سرشار
مرا از حجم شب بردار
بكن از خواب خوش بيدار
مرا در خود بسوزان و اسيرم كن
مرا از واژه ها بكَن
مرا از سايه ها دورم كن و
از خاطره لبريز
مرا از بند خود وا كن
مرا در خود بپيچان و رهايم كن
مرا درگير سيلاب نگاهت كن
اسيرم كن، اسيرم كن ...
2/7/86
ادامه مطلب
+ ا نوشته شده در ساعت 11:3 قبل از ظهر توسط : ناهید
چي كسي خواهد فهميد من اگر ما نشوم مي ميرم
تو اگر ما نشوی مي ميری
تفاوت من و تو در اين است كه من، دلم،
اين دل رسواي به عشق تو زنجيرم،
مي خواهد با تو ما شود
اما تو با ديگري ...
چه كسي خواهد فهميد حسم را...؟!
روزی مست و سرخوش از حس قشنگ بودن و حالا ...
چه بي رحمانه حادثه ي عشق مرا به بازي گرفت
چه بي بهانه سوختم، چه بي صدا شكستم ...
و حالا چه كودكانه به پايان راه مي نگرم
و چه كودكانه تر مي گريم ...
از دست اشك هايم هم خسته شدم
چرا رهايم نمي كنند؟!
چرا راحتم نمي گذارند؟!
چرا دست از سرم بر نمي دارند؟! خسته ام ...
افسوس! چه كسي خواهد فهميد كه خسته ام؟!
خسته تر از هميشه ...
25/6/86
مي روم تا به بي نهايت بپيوندم
مي روم و ته مانده ي احساس قشنگم را به خورشيد هديه مي دهم
تا خداي نكرده روزي گل هاي باغچه مان را تنها نگذارد
گل ها بي او مي ميرند...
24/6/86
ادامه مطلب
+ ا نوشته شده در ساعت 10:17 قبل از ظهر توسط : ناهید
نمي خواستم باشي و شكستنم را ببيني
نمي خواستم اشكهايم را ببيني
پس ديگر نيا...
ديگر نبايد عاشقت باشم
ديگر نبايد برايت بميرم
برو، رها باش
من تو را رها مي خواهم
اما نه، ديگر نبايد تو را بخواهم
برنگرد، نگاهم نكن
نمي خواهم مرا در حال جمع كردن تكه هاي قلبم ببيني
برو، ديگر نمان
وقت رفتن است...
روزهاست قلبم، تمام وجودم را كه روزي به تو هديه دادم، پس گرفتم
اما هنوز دارم تكه هاي آن را به هم مي چسبانم
برو، ديگر نباش...
بودنت نمي گذارد ادامه بدهم
هنوز تكه هاي زيادي روي زمين مانده
خسته ام... برو، ديگر نباش...
2/6/86
ادامه مطلب
+ ا نوشته شده در ساعت 9:37 بعد از ظهر توسط : ناهید
هم چنان در سكوت مبهم خويش غوطه ورم
و شايد آخرين باري باشد كه در زلال چشمانت شناور مي شوم
چشماني كه روزي آسمانش معجزه ي به آتش كشيدن شب هاي تنهايي من بود...
چه روزها كه خيالت با من بود و چه شبها كه صدايت در گوشم...
و ناگهان سكوتي عميق آتش به خاكستر نشسته ام را شعله ور ساخت
من گم شدم در تو و تو گم شدي در ديگري
رهايم كردي، به بادم دادي...
از من چه ماند؟! از تو چه؟!
تو با رويايت زندگي كن و من با رويايم و ديگر هيچ...
سيل اشكهايم، لبخند روي لبانت، دستان سردم، چشمان زيبايت...
چه زيباست هر آنچه تو را به يادم مي آورد
تشنه ي با تو بودنم اما... رهايم كن
عطش ديدار دوباره ي تو مي سوزاندم اما... باز هم رهايم كن
اي هميشه بهترين... رهايم كن
تو با رويايت زندگي كن و من با رويايم و ديگر هيچ...
24/5/86
ادامه مطلب
+ ا نوشته شده در ساعت 10:6 بعد از ظهر توسط : ناهید
من می گویم دوستت دارم... تو می شنوی... نگاهم می کنی... و فقط می خندی... ودیگر هیچ...
وهیچ نمی دانی این شگفتیها را...!! شکستن... خرد شدن... باریدن... و تمام شدن را...!!
می دانم که حق ندارم عاشقت باشم ...
پس چه مضحك است كه هم از عشقت فنا مي شوم هم از دوريت ...
تا چند روز پيش فقط مي خواستم اين شعر (عشق يعني ...) رو تو اين پست بذارم
چون از خودمه و مثل بقيه پستهام حرف دلم ... ولي نشد ...
از اين به بعد هم واسه خودم مي نويسم، مي نويسم تا ...
بدانم هستم ...!!
اگه از اين به بعد مي نويسم فقط به خاطر اينه كه باورم بشه منم هستم
هنوز زنده ام و نفس مي كشم
' پس خدايا! بگذار بنويسم تا كه بدانم هستم '
شعر زيرو خيلي دوست دارم از فروغه به اسم وداع :
می روم خسته و افسرده و زار
سوی منزلگه ویرانه ي خویش
به خدا می برم از شهر شما
دل شوریده و دیوانه ي خویش
می برم تا که در آن نقطه ي دور
شستشویش دهم از لکه ي عشق
شستشویش دهم از رنگ گناه
زین همه خواهش بیجا وتباه
می برم تا ز تو دورش سازم
زتو ای جلوه ي امید محال
می برم زنده به گورش سازم
تا از این پس نکند یاد وصال
ناله می لرزد، می رقصد اشک
آه، بگذار که بگریزم من
از تو ای چشمه ي جوشان گناه
شاید آن به که بپرهیزم من
به خدا غنچه ي شادی بودم
دست عشق آمد و از شاخم چید
شعله ي آه شدم صد افسوس
که لبم باز بر آن لب نرسید
عاقبت بند سفر پایم بست
می روم خنده به لب، خونین دل
می روم از دل من دست بردار
ای امید عبث بی حاصل
عشق یعنی دیدن لبخند تو
عشق یعنی قلب من در بند تو
عشق یعنی خالصانه خواندنت
عشق یعنی عاشقانه دیدنت
عشق یعنی رنگ زیبای چشمان تو
عشق یعنی گرمی دستان تو
عشق یعنی یک نفس فریاد من
عشق یعنی تا انتها در یاد من
عشق یعنی یک بغل احساس ناب
عشق یعنی قلب من در تب و تاب
عشق یعنی خیره در چشمان تو
عشق یعنی دست در دستان تو
عشق یعنی نام تو در یاد من
عشق یعنی یاد تو درمان من
عشق یعنی سهم تو بیگانگی
عشق یعنی سهم من دیوانگی
عشق یعنی تکه های قلب من
عشق یعنی قطره های اشک من
عشق یعنی التماسِ من تو را
عشق یعنی بی صدا گریه مرا
ادامه مطلب